BOISKO #1

Jeszcze nie tak dawno obie drużyny rywalizowały ze sobą w wyższej klasie rozgrywkowej. Wobec nieciekawej, a co tu dużo mówić, znacznie gorszej formy niż Challengersi, nie dawaliśmy zbyt wielkich szans na powodzenie drużynie Arkadiusza Kozłowskiego. Choć w ostatecznym rozrachunku się nie myliliśmy i Staltest faktycznie musiał uznać wyższość rywali, to nie sposób przejść obojętnie obok powiewu świeżości, który widzieliśmy w drużynie, a którego tak bardzo brakowało w ostatnich, nieudanych edycjach. Początek spotkania to jednak nieznaczna przewaga Challengersów, którzy po ataku Nazara Krutskevycha objęli prowadzenie 10-7. Choć z czasem Staltest zniwelował straty do jednego oczka (18-17), to ostatnie słowo należało do teamu Wojciecha Lewińskiego (21-17). Jeszcze na półmetku środkowej odsłony wszystko zdawało się iść po myśli faworyzowanej drużyny (9-6). Z czasem coraz śmielej zaczęli radzić sobie jednak gracze Staltestu, którzy po atakach świetnie dysponowanego Jana Ciupy doprowadzili do wyrównania po 14. To było jednak nic przy świetnej końcówce seta. Choć po atakach Grzegorza Beredy, Staltest prowadził 20-17 i był o włos od wyrównania w setach, to w końcówce zabrakło im zimnej krwi, a przynajmniej tak było do pewnego etapu. Tak czy siak – Challengersi doprowadzili do wyrównania 20-20. W końcówce zespół Arkadiusza Kozłowskiego zdecydował się na zmianę na podniesienie bloku, co okazało się absolutnym strzałem w dziesiątkę. Po skutecznym bloku Kuby Roszyka Staltest doprowadził do wyrównania w setach, a kwestia wygranej meczu pozostawała otwarta (23-21). Trzeci set nie przyniósł już tylu emocji. Już na początku tej partii Challengersi zbudowali sobie przewagę, której nie wypuścili już do końca (21-16).