BOISKO #2

Zadaniem Challengersów na środowe spotkanie było to by za wszelką cenę zdobyć komplet punktów. Przyznamy, że w naszych głowach nie zakładaliśmy innego scenariusza. Ba, uznaliśmy nawet, że będzie to szybkie lanie, po których team Wojciecha Lewińskiego uda się pod prysznic na przygotowaną specjalnie dla nich strefę z dogodnymi warunkami do przebrania. Choć faworyzowany zespół faktycznie sięgnął po trzy oczka, to już obraz meczu mógł być dla niejednej osoby pewnym zaskoczeniem. Wszystko za sprawą tego jak wysoko poprzeczkę zawiesiła w środowy wieczór Drużyna A. Choć w pewnym momencie team w niebiesko-różowych strojach prowadził już sześcioma punktami (16-10), to po kilku atakach Daniela Iwaszko, Drużyna A zniwelowała stratę do jednego oczka (17-16). Kiedy zaczęło robić się ciekawie, Challengers podkręciło jednak tempo i wygrali premierową partię do 17. Druga odsłona to godna podziwu walka Drużyny A, która na półmetku seta remisowała z głównym pretendentem do awansu po 10. Niestety dla widowiska – team Karola Majkowskiego nie był w stanie utrzymać tego szaleńczego tempa i w jednym z ustawień Challengers zdobyli osiem punktów z rzędu (18-11), po których stało się jasne, która z drużyn wygra (21-15). Ostatni set może być nieco zakłamany, kiedy spojrzymy na suchy wynik. Prawda jest bowiem taka, że Challengers mieli kontrolę od pierwszej piłki w secie i przez długie fragmenty prowadzili czteroma-pięcioma punktami. Dopiero w końcówce w ich szeregi wkradło się rozluźnienie, które kosztowały ich kilka małych oczek. Tak czy siak – Challengers zrobili swoje. Jeśli chodzi o Drużynę A to zaprezentowali się naprawdę godnie.